Rojtari në dritën e hënës

Hija e Hënës ishte ndryshe nga lodrat e zakonshme prej pelushi. Kishte një lesh të butë gri dhe një palë veshë të gjatë që vareshin gjithmonë butësisht, sikur të dëgjonte tingujt e botës. Sa herë që binte nata, sytë e Hijes së Hënës shkëlqenin me dritë të ngrohtë, që ishte sinjali i saj për të mbrojtur Xiaoya-n.

Xiaoya është një vajzë e ndrojtur dhe errësira e natës e frikëson gjithmonë. Por që nga hija e hënës, gjithçka është ndryshe. Çdo natë, hija e hënës do të zvarritet qetësisht në jorganin e Xiaoyas dhe do të përdorë trupin e saj për të rrethuar Xiaoyan me një botë të vogël të sigurt. Ajo tregon histori të lashta, plot guxim dhe mençuri, të cilat mund ta bëjnë Xiaoyan të guximshme në ëndrrat e saj.

Njëherë, Xiaoya pa një makth, duke ëndërruar se ishte humbur në një pyll të errët, e rrethuar nga frika dhe vetmia e pafundme. Pikërisht kur ajo ishte gati të hiqte dorë nga shpresa, një dritë e butë depërtoi në errësirë, dhe ajo ishte Hija e Hënës! Ajo qëndroi përpara Xiaoyas dhe e shikoi me vendosmëri me sytë e saj të shndritshëm, sikur të thoshte: "Mos ki frikë, unë jam këtu". Në atë moment, Xiaoya ndjeu një guxim të paparë, i shtrëngoi dorën Hijes së Hënës dhe dolën së bashku nga pylli.

Që nga ajo kohë, pavarësisht sa të vështira do të haste, Xiaoya do të mendonte për atë ëndërr dhe për fuqinë që i jepte Hija e Hënës. Ajo e dinte se për sa kohë që Hija e Hënës do të ishte pranë saj, asgjë nuk mund të kapërcehej.

Hija e Hënës nuk ishte thjesht një lodër prej pelushi, por ishte kujdestarja e Xiaoyas dhe drita në zemrën e saj. Çdo natë, Hija e Hënës ulej e qetë pranë dritares, duke pritur që hëna të lindte, sepse e dinte se ishte koha për të mbrojtur Xiaoyan. Dhe Xiaoya i thoshte butësisht Hijes së Hënës: "Faleminderit, kujdestarja ime."

Në këtë histori fantastike, lodrat prej pelushi nuk janë më thjesht lodra. Ato janë prania më e ngrohtë në zemrat e fëmijëve dhe burimi i guximit të tyre për t'u përballur me botën.