Gardián á luz da lúa

Sombra da Lúa era diferente dos peluches comúns. Tiña un pelaxe gris suave e un par de orellas longas sempre colgaban suavemente, coma se escoitase os sons do mundo. Sempre que caía a noite, os ollos de Sombra da Lúa brillaban cunha luz cálida, que era o seu sinal para protexer a Xiaoya.

Xiaoya é unha rapaza tímida, e a escuridade da noite sempre a asusta. Pero desde a sombra da lúa, todo é diferente. Todas as noites, a sombra da lúa arrástrase silenciosamente na colcha de Xiaoya e usa o seu corpo para rodeala cun pequeno mundo seguro. Conta historias antigas, cheas de coraxe e sabedoría, que poden facer que Xiaoya sexa valente nos seus soños.

Unha vez, Xiaoya tivo un pesadelo, soñando que estaba perdida nun bosque escuro, rodeada dun medo e unha soidade sen fin. Xusto cando estaba a piques de perder a esperanza, unha luz suave penetrou na escuridade, e era Sombra da Lúa! Parouse diante de Xiaoya e mirouna firmemente cos seus ollos luminosos, coma se lle dixese: "Non teñas medo, estou aquí". Nese momento, Xiaoya sentiu unha coraxe sen precedentes, apertou a man de Sombra da Lúa e saíron xuntas do bosque.

A partir de entón, por moi difícil que fose, Xiaoya pensaría nese soño e no poder que lle dera Sombra da Lúa. Sabía que mentres Sombra da Lúa estivese ao seu carón, nada podería ser superado.

Sombra da Lúa non era só un xoguete de peluche, era a gardiá de Xiaoya e a luz do seu corazón. Todas as noites, Sombra da Lúa sentábase tranquilamente xunto á fiestra, agardando a que saíse a lúa, porque sabía que era hora de protexer a Xiaoya. E Xiaoya dicíalle con delicadeza a Sombra da Lúa: "Grazas, miña gardiá".

Nesta fantástica historia, os peluches xa non son só xoguetes. Son a presenza máis cálida nos corazóns dos nenos e a fonte da súa coraxe para enfrontarse ao mundo.