Ай яктысындагы сакчы

Ай күләгәсе гадәти йомшак уенчыклардан аерылып тора иде. Аның йомшак соры йоннары бар иде, һәм озын колаклары һәрвакыт назлы гына асылынып тора иде, әйтерсең лә дөнья тавышларын тыңлап. Төн төшкән саен, Ай күләгәсенең күзләре җылы яктылык белән балкый иде, бу аның Сяояны сакларга сигналы иде.

Сяоя куркак кыз, һәм төн караңгылыгы аны һәрвакыт куркыта. Ләкин ай күләгәсе булганлыктан, барысы да башкача. Һәр төнне ай күләгәсе Сяояның юрганына тыныч кына кереп, гәүдәсен кулланып, Сяояны куркынычсыз кечкенә дөнья белән әйләндереп ала. Ул борынгы хикәяләрне сөйли, батырлык һәм зирәклек белән тулы, бу исә Сяояны төшләрендә батыр итә ала.

Бервакыт Сяоя куркыныч төш күрә, караңгы урманда югалганын, чиксез курку һәм ялгызлык белән әйләндереп алынганын төшенә. Өметеннән арынырга җыенганда, караңгылыкка йомшак яктылык үтеп керә, һәм ул Ай Күләгәсе була! Ул Сяоя каршында басып тора һәм нурлы күзләре белән аңа нык карап, әйтерсең: "Курыкма, мин монда". Шул мизгелдә Сяоя моңарчы күрелмәгән батырлык хис итә, ул Ай Күләгәсенең кулын кыса һәм бергә урманнан чыгып китә.

Шул вакыттан башлап, нинди генә авырлыклар белән очрашмасын, Сяоя шул төш һәм Ай Күләгәсе биргән көч турында уйлый башлады. Ул Ай Күләгәсе аның янында булганда, бернәрсәне дә җиңеп булмый икәнен белә иде.

Ай күләгәсе гади генә йомшак уенчык түгел, ул Сяояның сакчысы һәм йөрәгендәге яктылык иде. Һәр кичне Ай күләгәсе тәрәзә янында тыныч кына утырып, ай чыкканын көтә иде, чөнки ул Сяояны якларга вакыт җиткәнен белә иде. Ә Сяоя Ай күләгәсенә йомшак кына: "Рәхмәт, сакчым", - дияр иде.

Бу фантастик хикәядә йомшак уенчыклар хәзер гади уенчыклар гына түгел. Алар балаларның күңелләрендәге иң җылы хис һәм дөнья белән очрашуга батырлык чыганагы.