Ин бозичаи пушки хуки хобида шакли зебо ва соддалавҳона дорад. Бадани ғафси он бо гӯшҳо, бинӣ ва пойҳои гулобӣ ҷуфт карда шудааст. Чашмон ё пӯшида ё васеъ кушодаанд, ки ин бениҳоят зебост ва одамонро водор мекунад, ки онро дӯст надоранд.

Он аз матои мулоими баландсифат сохта шудааст, ки ламси нозук ва абрешимӣ дорад, мисли абрҳои навозишкунанда. Он нарм, барои пӯст мувофиқ аст ва рехтани мӯй осон нест. Даруни он пурра пур ва чандир аст. Новобаста аз он ки он ҳамчун болишт дар даст, болишт барои такя ё лӯхтаки ҳамроҳ ҳангоми хоб истифода мешавад, он метавонад таҷрибаи аълои бароҳатро ба бор орад.

Он хеле мувофиқ аст, хоҳ дар хобгоҳ барои илова кардани фазои гарм ва хоҳ дар меҳмонхона ҳамчун ороиши ороишӣ ҷойгир карда шавад. Дар айни замон, он инчунин тӯҳфаи аъло барои кӯдакон ва дӯстон буда, бо ин зебоӣ гармӣ ва муҳаббатро интиқол медиҳад.